Ingelaere Quinten

Gent, 1985 http://quinteningelaere.com/

Kunstwerken


Razend getalenteerd, een wonderlijke verbeelding en een virtuoos vakmanschap: Quinten Ingelaere is een schilder om niet uit het oog te verliezen. Nochtans bestaat de kans dat U schouderophalend voorbijloopt aan zijn schilderijen, omdat ze zich voordoen als een klassiek stilleven of een guirlande van bloemen uit een museum voor schone kunsten. Van dichtbij lijken het geen bloemen te zijn, maar pelsachtige amorfe en dus abstracte vormen. 'O ja, zoals Arcimboldo' denkt u misschien. Maar niet voor lang. En zo goed als nooit in zijn eerste solotentoonstelling bij Dauwens & Beernaert in Brussel: verbazend veel gloednieuwe schilderijen in diverse formaten en steevast op paneel, twee bijgekleurde monotypes – een nieuw medium – en in de marge een paar portretten.

HGet 19de-eeuwse bankgebouw, vroefer een andere galerie, is een prachtlocatie voor 'Paradox Paradise'. Een staaltje fijnschilderkunst, warm, weelderig, meer clair-obscurewerking dan anders en niet langer in reeksen. Zeer misleidend opnieuw. "Ik probeer altijd iets te schilderen dat de kijker eerst het gevoel geeft: 'Ah, zoiets heb ik al eerder gezien'. Ik werk aan wel 15 schilderijen tegelijk. Meestal schilder ik uit mijn hoofd. In de laatste fase is het zelfs improvisatie. Vroeger kopieerde ik wel oude meesters. Bontkragen van Quiten Metsijs, mijn naamgenoot, zijn op zich iets abstracts. Ik kijk naar de kunstgeschiedenis, naar bloemschilders van de 17de eeuw, de romantiek, echt alles. Ik ben erg gefascineerd door stofdifferentiatie, de tactiliteit van een vacht en van materialen. Daar iets mee opbouwen, dat wordt bijna een sculptuur."...

Bron: Christine VUegen, H-Art magazine 141 (14-05-2015)